Budowa ucha

Narząd słuchu dzieli się na:

1. Ucho zewnętrzne

Ucho zewnętrzne składa się z małżowiny usznej oraz zewnętrznego przewodu słuchowego, a jego oddzieleniem od ucha środkowego jest błona bębenkowa. Małżowina uszna składa się z chrząstki, która jest otoczona ochrzęstną, tkanką podskórną oraz skórą.

2. Ucho środkowe

Ucho środkowe z błoną bębenkową i kosteczkami słuchowymi: młoteczkiem, kowadełkiem i strzemiączkiem. W uchu środkowym znajdują się także mięśnie śród uszne: mięsień strzemiączkowy i mięsień napinacz błony bębenkowej. Biorą one udział w procesie przewodzenia dźwięku w uchu środkowym.

3. Ucho wewnętrzne

Ucho wewnętrzne, w którym znajdują się części receptorowe narządu słuchu i równowagi. Część ucha wewnętrznego odpowiedzialna za słyszenie nazywa się, ze względu na swój kształt, ślimakiem. We wnętrzu ślimaka znajduje się narząd Cortiego, w którym usytuowane są komórki słuchowe odpowiedzialne za odbieranie bodźca akustycznego.

4. Część ośrodkowa

Część ośrodkową narządu słuchu stanowią ośrodki słuchowe w mózgu, a dokładnie pniu mózgu oraz korze mózgowej.

W jaki sposób słyszymy?

przewodnictwo powietrzne

Drgania powietrza dochodzą do ucha, pobudzając błonę bębenkową do drgań. Zaczyna drgać rękojeść młoteczka, która jest z nią sztywno połączona. Drgania przekazywane są na kowadełko i dalej na strzemiączko, którego podstawa dopasowana jest do okienka owalnego. Drgania membrany okienka przekazywane są dalej do perylimfy, która wypełnia przedsionek ucha wewnętrznego. Podstawa strzemiączka wykonuje ruchy: przód, tył jednocześnie, ze względu na brak ściśliwości perylimfy porusza się elastyczne okienko okrągłe w przeciwną stronę. W ten sposób w ruch wprawiana jest błona podstawna. Błona ta nie drga w jednakowy sposób. Jest to zależność tonotopowa. Punkt, w którym fala osiąga maksimum, zależy od częstotliwości fali dźwiękowej. Niskie częstotliwości pobudzają komórki rzęsate znajdujące się na błonie w pobliżu szczytu ślimaka, wyższe bliżej okienek. Komórki rzęsate emitują impulsy do nerwu słuchowego, a stamtąd impulsy dochodzą do mózgu.

przewodnictwo kostne

Fale dźwiękowe pobudzające błonę bębenkową docierają także na kości czaszki i pobudzają je do drgań. Drgania te przewodzone są bezpośrednio do ślimaka. Przewodnictwo kostne wykorzystuje się w badaniach słuchu do stwierdzenia, czy przewodzenie dźwięku poprzez ucho środkowe jest prawidłowe i czy występuje tzw. rezerwa ślimakowa.